زخمی ام زخمی سرپامی شناسیدم

 با شما طی کرده ام راه درازی را

 خسته ام خسته می شناسیدم

 این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

 من همان خورشید تابانم می شناسیدم

 این چنین بیگانه مرا بیگانه

 از من روی مگردانید

 در کف فرهاد تیشه من نهادم من

 من شکستم بیستون من

  من همان مهربان سال های دورم

یکی را دوست می دارم

ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخواند

به مهتاب گفتم ای مهتاب

سر راهت به کوی او سلام من رسان وگو که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

یکی ابر سیه آمد زره روی ماه تابان را بپوشانید

صبا را دیدم وگفتم صبا دستم به دامانت

بگو از من به دلدارم که

او را دوست می دارم

ولی افسوس

زابر تیره برقی جست و قاصد را میان ره بسوزاند

کنون وامانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا

یکی را دوست می دارم

ولی افسوس

او هرگز نمیداند

شاید مشکل بعضی ها این باشه که نمی تونند نشون بدن که

 کسی رو دوست دارند

به خاطر همین ممکنه پیش خودشون به اشتباه فکر کنند که

دوستش نداره بدون اینکه حتی شانس خودشونو امتحان کنند

شاید اون هم اورو دوست داشته باشه